Biliyorsunuz hızlı tren için çalışmalar başladı.
Ve 1 Şubat itibariyle trenler komple duracak.
Bu ne demek biliyor musunuz?
Kocaeli sınırlarında oturup da her gün trenle İstanbul‘a ya da Adazapazarı‘na gidenler için ’yıkım‘ demek.
Aynı şekilde İstanbul ve Adapazarı‘ndan ilimize gelenler için de...
Bu ’yıkım‘ sadece çalışanlar için değil, öğrenciler için de geçerli.
Ulaşımda demiryolundan faydalanan yüzlerce, hatta binlerce insan var ilimizde.
Bunlar “kara kara” düşünme safhasını çoktan geçti, hüngür hüngür ağlama modundalar şu sıralar.
Çünkü tren seferlerinin durmasına şunun şurasında bir hafta kalmasına rağmen;
“Kimse mağdur olmayacak” diyen Kocaeli Büyükşehir Belediyesi‘nden hala ses seda yok.
Hala ne yapacaklarını bilmiyorlar.
Tıpkı Kartepe Derbent‘te oturan Ali Bey gibi.
********
Bakın Ali Bey ne diyor:
“Yaklaşık 15 yıl önce Maltepe‘de işe girdim.
Dile kolay, tam 15 yıldır her gün Derbent‘ten Maltepe‘ye gidip geliyorum.
Hem tek vasıtayla ulaşımımı sağlayabildiğim hem de daha ekonomik olduğu için trenle seyahat ediyordum.
Bana aylık 110 TL‘ye patlıyordu.
Ancak, trenler şu anda 10.00-15.00 arasında çalışmıyor.
1 Şubat‘ta ise tamamen duracak ve 2,5 yıl boyunca hiç çalışmayacak.
Mecburen otobüse binmeye başladım.
Derbent‘ten İzmit‘e, İzmit‘ten Gebze‘ye, Gebze‘den Maltepe‘ye gidiyorum.
Tam 3 araç değiştirdikten sonra iş yerime varabiliyorum.
Günlük ulaşım maliyetim 30, aylık 900 TL‘ye yükseldi.
Büyükşehir‘in bu konuda neden net bir açıklama yapmadığını çok merak ediyorum.
’Mağduriyetler önlenecek‘ demişlerdi, ancak nasıl önleneceğini hala bilmiyoruz.
Ek otobüs seferleri mi konulacak?
Ucuz taşıma mı yapılacak?
Bunları bilmek istiyorum.
*********
Maaşımın yarısı yol parasına gidecek.
Ben ne yiyip içeceğim, nasıl geçineceğim?
Bir otobüsten diğerine, bir başkasına derken, yollarda sürünmek de cabası.
Hele ki bu kış gününde çektiğimi bir ben bilirim bir de Allah.
Trenlerin durdurulmasına ben karar vermedim ki.
Benim dışımda gelişen olaylardan dolayı neden ben mağdur oluyorum?
Büyükşehir mağduriyetimi gideremiyorsa, bana burada iş versin o zaman.
Ya da Devlet Demir Yolları beni işe alsın burada.”
Evet, Ali Bey konuyu gayet güzel bir şekilde özetledi sanırım.
Onun durumunda olan yüzlerce, hatta binlerce insan var.
Kimi bir araya gelmiş, kendilerine servis tutmuş, çözümü böyle bulmuş.
Ama Ali Bey gibi bunu yapamayacak durumda olanlar da var.
Onlar ne yapacak?
Kocaeli Büyükşehir Belediyesi‘nin bu konudaki çözüm önerisini ben de çok merak ediyorum doğrusu.
Bakalım bu insanların mağduriyetini gerçekten önleyebilecekler mi?
Belki de yapacaklar, bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var ki Büyükşehir‘in elini çabuk tutması gerekiyor.
Çünkü yumurta kapıya dayandı bile.

Taksit taksit anma

Gazeteci-yazar Uğur Mumcu‘yu katledilişinin 19. yıl dönümünde bir kez daha saygıyla andık.
O, Atatürk ilke ve devrimlerinin;
Bağımsız Türkiye‘nin;
İnsan hak ve özgürlüklerinin yılmaz savunucusuydu.
Bunun bedelini canıyla ödedi.
Bir meslektaşı olarak onun değerini her geçen gün daha iyi anlıyorum.
Ve diyorum ki; onun hayatı pahasına ortaya koyduğu mücadele, bize inanç ve güç vermeye devam ediyor.
Ama şunu da biliyorum ki;
Eğer Uğur Mumcu bugün yaşananları görseydi, eminim yüreği sızlardı.
Sanırım şimdi de kemikleri sızlıyordur.
Çünkü bizler onu anarken bile bir araya gelmeyi beceremedik.
Bunu bile yapamadık.
Sabah saat 10.00‘da, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ile Kocaeli Barosu‘nun düzenlediği Uğur Mumcu‘yu anma törenindeydik.
Vilayet binasının hemen karşısındaki büstü başında toplandık.
Bir avuç insandık.
Koskoca Kocaeli Barosu‘ndan gele gele üç-beş kişi gelmişti anma törenine.
Gazeteciler de farklı değildi.
İlimizde yayın yapan gazetelerin ne sahipleri vardı ne de yöneticileri.
Haber yapmak amacıyla gönderilmiş muhabirlerin dışında üç-beş kişi…
“Bu kadar mıyız” diye düşündüm ve üzüldüm.
***********
Sonra baktım ki “sivil toplum örgütleri” adına bir anma töreni daha yapılıyor.
İki saat sonra, aynı yerde…
Atatürkçü Düşünce Derneği, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, Kocaeli Yüksek Öğrenim Derneği, Cumhuriyet Kadınları Derneği, CHP, DSP, İP…
Bir avuç insan daha.
Durun daha bitmedi.
İki saat sonra, yine aynı yerde bir anma töreni daha düzenlendi.
Bu kez Türkiye Gençlik Birliği üyeleri Uğur Mumcu‘yu andı.
Yine bir avuç insan.
Akşam da KYÖD‘te anma töreni vardı.
Benim bilmediğim kim bilir kaç yerde daha.
Kafanız karıştı, başınız döndü değil mi?
Evet, sonuçta hepimiz Uğur Mumcu‘yu andık.
Ama taksit taksit, parça parça…
İşte bu yüzden diyorum Uğur Mumcu bunları görseydi gerçekten üzülürdü.
Hatta, “Bırakın kardeşim, anmayın beni” derdi.
Ayrı ayrı yapılan her anma töreninde yüreği parça parça olurdu.
Bir araya gelmeyi bile başaramamış insanlar topluluğu olarak bize acıyan gözlerle bakar;
“Benim davamı bunlar mı sürdürecek” diye düşünür;
“Ne günlere kaldık” diye kahrolurdu.
**********
Farkında mısınız her yıl aynı şey oluyor.
Birileri çıkıp da “Biz ne yapıyoruz yahu” demiyor.
Ülkemizin birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğu bu günlerde;
“Neden bölünüp parçalanıyoruz?” diye düşünmüyor.
“Neden bir araya gelip de kapsamlı bir anma töreni düzenlemiyoruz?” diye sorgulamıyor.
Evet, gerçekten merak ediyorum.
Uğur Mumcu‘nun ölüm yıl dönümü olduğunu biliyorduk.
Hem de aylar öncesinden.
Bu kentte yaşayan bir kesimin Uğur Mumcu‘yu anmak isteyeceğini de…
O halde neden bir araya gelip de büyük bir tören düzenlemedik?
Ne yapmak istiyoruz ki biz.
Amacımız anma töreni yapmaksa kimin düzenlediği, hangi çatı altında olduğu, kimin konuşma yapacağı çok mu önemli?
Bizim amacımız Uğur Mumcu‘yu anmak mı yoksa kendi reklamımızı yapmak mı?
Bunun üzerinden bile kendimize pay çıkarmak mı?
Bir araya gelemediğimize göre herkesin bir ’baş‘ olma sevdası burada da kendisini gösteriyor demektir.
Bunun üzerine söylenecek tek söz de;
“Yazık, hem de çok yazık”tır.

Facebook‘tan seçmeler

Bütün badireler atlatıldıktan sonra ortaya fırlayıp “Yahu neden daha önce haber vermedin” diyen kişilere, “Akraba” denir.