Tam iki gün önce yazdım.
İzmit Belediyesi’ne ‘el insaf’ dedim.
Ve dün olanlar oldu.
Müneccim değilim ben.
Perşembenin gelişi çarşambadan belliydi o kadar.
Bizim köşe başındaki simitçiden bahsediyorum.
Salı sabahıydı.
Arabadan inerken göz göze gelmiştik.
Deli gibi kar yağıyordu, sıcaklık -5 dereceydi.?
Kardan adama dönüşmemek için başını tentenin altına sokmuştu ancak soğuktan korunabilmek için yapacağı bir şey yoktu.?
“Günaydın” derken sesi titriyordu.?
Donmamak için bulunduğu yerde sürekli hareket ediyordu.?
Bunca eziyete evine bir parça ekmek götürebilmek için katlanıyordu.?
Ailesinin karnını doyurabilmek, çocuklarını okutabilmek için.?
Ve bu kişi kaldırımın üzerindeki bir metrekarelik yer için bin TL’den fazla kira ödemeye başlamıştı.?
Daha önce aynı yer için 50 ya da 80 TL işgaliye bedeli öderken;?
Bu rakam birden bire bin TL’ye yükselmişti.?
*********
Çünkü, “Belediyeye nereden gelir elde edebilirim” diye düşünen İzmit Belediye Başkanı Nevzat Doğan son olarak gözünü simitçilere dikmiş;
Seyyar simit tezgahlarını ihaleyle kiraya çıkarmıştı.?
Başkan Doğan’ın istediği rakamlar gerçekten astronomikti.?
Kimi tezgah için bin TL, kimisi için 3 bin TL kira bedeli belirlenmişti.
Simitçiler ilk etapta bu rakamlar karşısında ses çıkarmamıştı, çünkü kimse işsiz kalmak istemiyordu.
Ama kısa süre sonra sesler yükselmeye başlamıştı. “Bu kiraları çıkarmamız mümkün değil” diyenlerin sayısı artmıştı.
Kimi de ihalenin iptali için mahkemeye başvurmuştu.?
Ben de gördüğüm manzaradan sonra simitçilerle aynı şeyi düşünmeye başlamıştım.
Evet, kira bedelleri düşürülmeliydi.
Çünkü onlar bir dükkan kiralamıyorlardı.
İçinde elektriği, suyu, tuvaleti olan…
Başlarını sokabilecekleri bir yapı yoktu ortada.
Bir hizmet alıyorlar desem, o da yoktu.
O yüzden;
Bir metrekarelik kaldırımın bedeli bu kadar yüksek olmamalıydı.
**********
Bunları düşünerek İzmit Belediyesi’nin yetkililerine seslenmiştim.
Kira bedellerinin düşürülmesi gerektiğini dile getirip;
“Lütfen aldığınız kararı yeniden gözden geçirin” demiştim.
Bu yazının üzerinden iki gün geçmişti ki;
Bizim simitçi, tezgahını Mimar Sinan Köprüsü’nün üzerine çıkardı;
Korkulukları aşırdı ve olduğu gibi aşağıya bıraktı.
Sonra da kendisini atmaya kalktı.
Çevredeki vatandaşlar yetişmese bugün çok daha trajik bir haber yapıyor olacaktık.
Neyse ki ikna edildi, yaka paça köprüden aşağıya indirildi.
Sinir krizi geçiriyordu.
Hemen hastaneye kaldırıldı, tedavi altına alındı.
Hastaneden çıktıktan sonra o simitçiyi buldum, konuştum.
“Neden yaptın bunu?” diye sordum.
“Çaresizlikten” dedi.
Önceden 60 TL kira ödediği bu yere şimdi bin TL kira vermek zorunda kaldığını söyleyip;
“Bu kirayı çıkarmam mamkan değil” diye devam etti.
Bakın daha neler söyledi:
********
“Kirada oturuyorum ve 5 çocuk okutuyorum.
Her simitten 25 kuruş kazanıyorum.
Tezgahın kirasını çıkarabilmem için günde 350-400 simit satmam gerekiyor.
Ancak ben günde ortalama 250 simit satabiliyorum.
Bırakın eve ekmek götürmeyi kirayı bile çıkaramayacağımı düşündüm.
Çocuklarımın karnını nasıl doyuracağımı düşündüm.
Evimin kirasını, elektriğini, suyunu nasıl ödeyeceğimi düşündüm.
Çocuklarım benden para istediğinde ne diyeceğimi düşündüm.
Evet, ihaleye girdim, çünkü mecburdum.
Okumadım ben, cahil kaldım.
15 yıldır bu işi yapıyorum, başka iş bilmem.
İşkur’a gitsem de bana kim iş verir ki…
Hiçbir sosyal güvencem de yok.
Önceden Bağ-Kur’umu yatırıyordum artık o da mümkün değil.
Aslında devletten makarna, kömür alarak da yaşamasını bilirdim.
Ama ben daha gencim, çalışmak istedim.
Çalışarak kendi ekmeğimi çıkarmak istedim.
Fakat bu ihaleyle ekmeğim elimden alındığı için bunalıma girdim.”
********
Evet, duydunuz zilin sesini.
İzmit Belediyesi’nin sayın yetkilileri;
Size bir kez daha sesleniyorum.
Daha önce ‘el insaf’ demiştim, şimdi sizi vicdanlı olmaya davet ediyorum.
İstediğiniz kiraların akılla mantıkla bir ilgisi yok gerçekten.
Dünkü olay bir tezgahın parçalanmasıyla, bir simitçinin ekmek teknesini kaybetmesiyle sonuçlandı.
Ama çok daha kötü şeyler olabilirdi hala da olabilir.
Bundan sonra istenmeyen olaylarla karşılaşmamak için;
Ekmeğini taştan çıkaran insanların canının yanmaması için;
Lütfen gereğini yapın!
Kiraları makul bir seviyeye çekin!
Hem kimse mağdur olmasın, hem de İzmit’in simitinin tadı kaçmasın.
 

Biri ‘Her şey yolunda’ mı dedi?

Vallahi de dedi, billahi de dedi.
Sadece biri değil, hepsi aynı şeyi söyledi.
Efendim belediye ekipleri sabahlara kadar çalışmış;
Ana arterlerin hepsi açık tutulmuş;
Buzlanmaya karşı tuzlama çalışması yapılmış;
Bilmem kaç ton tuz kullanılmış;
Otobüs seferlerinde hiçbir aksama olmamış;
Hepsi çok önemli bir sınav vermiş;
Söylememe gerek yok herhalde hepsi bu sınavdan başarıyla çıkmış.
Alnının akıyla…
Belediyelerden gelen bu haberleri görünce şaşırdım;
“Herhalde ben başka bir yerde yaşıyorum” dedim.
Ya da bu açıklamaları yapanlar başka bir yerde yaşıyor.
Mesela uzayda…
Çünkü bu kentte oturan bir vatandaş olarak benim gördüklerim, duyduklarım, bildiklerim çok farklıydı;
Onların söyledikleri çok farklı.
Hatta aralarında dağlar kadar fark vardı.
********
Karın bağıra bağıra geldiği o günün akşamında ana yollar kapandı.
Örnek mi istiyorsunuz.
Kocaeli Valisi Sayın Ercan Topaca, Gebze’ye gitmek üzere yola çıktı ancak Körfez’den geri dönmek zorunda kaldı.
Ana arterler açıktı da keyfinden mi geri döndü Sayın Topaca.
İzmit-Kandıra yolu da kapandı.
Bize telefonla ulaşan vatandaşlar, cezaevi mevkiinde mahsur kaldıklarını söyleyip yardım istedi.
Açık yol dediğiniz böyle mi oluyor?
Gelelim şehir merkezine.
İnönü Caddesi bile ulaşıma kapandı.
Acısu yokuşundan ve de Kozluk’tan araçlar inemeyince yüzlerce otobüs ve otomobil yolda kaldı.
Yukarı mahallelere hiç otobüs çıkmadı.
Vatandaşlar yollarda kaldı, çareyi tabana kuvvet yürümekte buldu.
‘Otobüs seferleri aksamadı’ mı demiştiniz?
Peki bunlar ne anlama geliyor?
*********
Buza karşı tuzlama çalışması yapıldı öyle mi?
O gece bir arkadaşımızı Yuvacık mevkiindeki evine bıraktık.
Sefa Sirmen Bulvarı, buz pistinden farksızdı.
Döndüm, Kartepe’deki evime doğru yol almaya başladım.
D-100 Karayolu’nun da durumu farklı değildi.
Hatta önümdeki araç bir sağa bir sola kayarken ben çoktan dua etmeye başlamıştım bile.
Tuzlanmış yol böyle oluyorsa, diğerlerini düşünmek bile istemiyorum.
Kısacası, meteorolojinin onca uyarısına;
Karın daha sabah saatlerinde ‘ben geliyorum, hazırlıklı olun’ demesine;
Akşam saatlerinde durumun daha da vahim olacağının bilinmesine rağmen;
Yeterli önlemin alındığını, yeterli çalışma yapıldığını kimse söylemesin bana.
Gördüklerime mi inanayım size mi?
Siz kendi kendinize geçer not vermiş olabilirsiniz ama benim gözümde sınıfta kaldınız, haberiniz olsun.

Facebook’tan seçmeler

Bir semtin sokak hayvanları sizden kaçmıyorsa orada yaşayın çünkü komşularınız güzel insanlardır.