Geride birbirinden güzel anılar ve dolu dolu bir tiyatro hayatı bırakan Mehmet Serimer`i, tiyatro hayatının başlangıcı olan Kocaeli Bölge Tiyatrosu`nu (KBT) birlikte kurdukları Burhan Akçin`den dinledik.
İşte Serimer`in bilinmeyen yönleriyle tiyatro yolculuğu.
Anısına, saygıyla…

Burhan Bey sizin ve Mehmet Serimer`in tiyatro hayatı birlikte başladı ve uzun bir zaman aynı çatı altında çalıştınız. Nasıl tanışmıştınız?

Öncelikle şu anda, çok büyük bir üzüntü yaşadığımı, böyle vakitsiz bir veda ile karşı karşıya olduğum için çok üzüldüğümü ifade etmek isterim. Serimer, Kocaeli tiyatro hareketi için büyük bir kayıp oldu.  Mehmet ile 1976 yılında tanıştık. İzmit`e yeni gelmiş, Gölcük Tersanesi`nde işe başlamıştım, Mehmet de orada çalışıyordu. Fark edilen ve çok sevilen biriydi. Aynı zamanda İzmit Musiki Derneği`nde önemli bir yeri vardı. Çok güzel şarkı söylerdi. Bunun yanında konuşması, davranışları, üslubu ve saygısıyla herkesin çok sevdiği biriydi. Hayranlık uyandıran bu özellikleri nedeniyle arkadaşlığımız 1992 yılına kadar hiç ayrılmadan devam etti.

Serimer`in böyle güzel bir sesi olduğunu ve musiki derneğinde yer aldığını herkes bilmiyor…
Hayır, bilmezler. Serimer tersanede çalışırken İzmit Musiki Derneği`nde de ses sanatçısıydı. O zamanlar Hüseyin Çağlayan dönemiydi. Olağanüstü güzel şarkı söylerdi. Programa nasıl başlanır, nasıl bitirilir çok iyi bilirdi. Bütün şarkıları çıplak sesle söylerdi.

Ama dışarıda sahne almıyordu değil mi?
Asla sahne almazdı. Öyle masalara gideyim, eğlence mekanlarında şarkı söyleyeyim diyen meraklı tiplerden değildi. Başkaları gibi, güzel şarkı söylüyorum diye övünmezdi. Güzel sesini korurdu.  Mütevazılığı ön planda olan biri olduğu için çoğu insan onun bu kimliğini bilmezdi. O nerede ne yapıp ne yapmayacağını bilen biriydi.

BÜTÜN ALKIŞLARI HAK ETTİ

Peki, tiyatro bu arkadaşlığın neresinde?
1979`da, bir gazete ilanıyla başladı. İlanda, ‘Kocaeli Bölge Tiyatrosu`nun çalışmaları başladı, ilgilenenlere duyurulur` yazısını okuyunca, vapurla İzmit`in yolunu tuttuk. Kafa kafaya verdik ve kuruluş çalışmaları henüz tamamlanmış olan ‘Kocaeli Bölge Tiyatrosu Derneği`ne üye olduk.

Kocaeli Bölge Tiyatrosu dernek miydi o dönemde?
Evet, dönemin valisi Ertuğrul Ünlüer, Handan Karaadam, Adnan Filiz, Ertuğrul Kazancı, Ruşen Hakkı, Ali Sait Güler ve Mehmet Baştürk`ün bir araya gelerek kurduğu bir dernekti. 1986`ya kadar dernek statüsünü sürdürdü. Mehmet Serimer bu derneğe her şeyini verdi. Akşamlarımız, hafta sonlarımız ve tüm senelik izinler KBT`de geçerdi. Hala da öyle. Tiyatro insanın tüm hayatını alır ve karşılığında sadece kuru bir alkış ile birkaç duygulu söz bırakır. Mehmet Serimer bütün güzel sözleri ve alkışları hak etmiş, adeta tırnaklarıyla kazıyarak kazanmış bir tiyatro sanatçısıdır.

TAM BİR BÜROKRASİ ADAMIYDI

Oyunlar ve provaların dışında dernekte gibi aktiviteleriniz olurdu?
Hem derneğin işleyişi hem de tiyatronun tüm işleri bizim üzerimizdeydi. Mehmet tartışmasız, çok önemli bir bürokrasi adamıydı. Bir kağıdın katlanma biçiminden yazı karakterine mürekkep renginden kalem cinsine kadar her şey onun yorumundan geçerdi. “Aman abi, bizim fotoğrafımız yaptıklarımızdır. Bunları gören, okuyan aynı zamanda bizim nasıl biri olduğumuzu da okur” diyerek hepimizi özen ve dikkate zorlardı.

Sizin bir de Anadolu turneleriniz vardı, değil mi?

Evet. 1986`da KBT profesyonel olunca ayakta kalabilmek için Anadolu turneleri projesini başlattık. Mehmet Serimer, Salih Mat ve Ben, 1992 yılına kadar birlikte Anadolu`yu dolaştık. Hiçbir oyuna ve kente geç kalmadık. Mehmet uzun yıllar devam eden Anadolu turneleri sırasında, turne tiyatrolarının geleneğini değiştirdi.

Geleneğini değiştirdi derken…
Tertemiz, titiz, eksiksiz ve nitelikli bir gelenek başlattı. Bunu unutamayız. 1992 yılından itibaren Trabzon Devlet Tiyatrosu`nda sözleşmeli sanatçı olarak çalışmaya başladı. Orada da aynı güzellikte izler bırakarak görev yaptı. Hastalığında ve sonrasında Trabzon`daki arkadaşları onu yalnız bırakmadı. Biz Kocaeli`de Şehir Tiyatroları`nı kurduktan sonra Mehmet Serimer kendi tiyatromuzda görev aldı ve hayata gözlerini yumuncaya kadar da başarılı çalışmalarını sürdürdü.

TOZLU AYAKKABIYLA TİYATROYA GİRMEZDİ

Tiyatro onun için çok kutsaldı…
Kesinlikle öyleydi. Gelecek kuşaklara örnek olur diye söylüyorum, Mehmet Serimer için tiyatro sanatı ve tiyatro binaları tozlu ayakkabılar ile dahi girilemeyecek kadar kutsaldı. Mehmet`in bu özelliği karanlık düşüncelerle tiyatro yönetenlere ve sahneyi kirletenlere ibret olmalıdır.

Sizin bir de Ankara maceranız var birlikte yaşadığınız. Kısaca bahseder misiniz?
1981 yılıydı, sanırım… YÖK o yeni haliyle ‘Dışarıdan Bitirme` yasası yayınladı. O yasadan yararlanarak Cebeci`deki Ankara Devlet Konservatuarı`na kayıt yaptırdık. Uzun yıllar, aralıklarla gidip sınavlara giriyorduk birlikte. Bizim dışımızda herkes mezun oldu oradan.

Bir tek siz mi mezun olamadınız?
Enteresandır ama evet… Çünkü biz dışarıdan bitirmeye çalışıyorduk. Oradaki öğrenciler o yasayı önerenlerin öğrencileriydi. Sadece biz dışarıdandık.

Sizin için eğlenceli günlerdi o halde?
Dolu dolu geçen, her gün yeni şeyler öğrendiğimiz, çok güzel ve unutulmaz yıllardı. Mehmet Serimer çok farklı bir kişilikti. Onunla geçirdiğimiz günler, seneler tartışmasız çok başkaydı…

KARI DURDURUN, GELİYORUZ!

Peki, unutamadığınız anılarınızdan birini okuyucularımıza anlatabilir misiniz?
Elbette… Anadolu turneleri ağır koşullarda gerçekleşiyordu. Ama en zoru karakıştı. Kar, tipi demeden o şehirden öbür bölgeye koşup durduk. Bizim için en korkunç şey işlerin iptal edilmesiydi. Bir gün bir şehirden “Kar yağışı nedeniyle tiyatro oyununuz iptal edilmiştir” diye bir telgraf aldık. “Mehmet, ne yapalım bunlara? “ dedim, “Abi sana yakışan bir şey yaz Vali Bey`e” diye cevap verdi.

Ne yazdınız, peki?
Mehmet`e “Sen yaz, aklına gelen bir karşı duruş ima etsin” dedim. Sonra da, “Yoldayız, geliyoruz. Kar yağışını durdurun… “ diye yazıp verdim. Kalemi elimden aldı ve oraya bir ‘lütfen` sözcüğü ilave etti.
“Yoldayız, geliyoruz. Lütfen kar yağışını durdurun” yazdık, gönderdik.

Onu kaybetmek sizin için zor olmalı…
Ne bileyim, öyle zor ki şu an yaşadığımız şey. Ne yazık ki bu böyle sürüp gidecek artık. Nur içinde yatsın. Mekanı alkış sesleriyle dolsun.