Bu hafta 90`lı yılların pazar günü ritüellerine geri dönmek istiyorum. 
90`lı yıllarda pazar günlerine ait hepimizin hatırlayacağı, bazıları eğlenceli, bazıları sıkıcı pazar günü ritüelleri…
Televizyon klasikleri, ev ve ruh halleri..
Eski pazar günleri denildiğinde ilk hatırlananların başında, pazar konseri giliyor.
Herhalde Türk halkının klasik müziğe hayatı boyunca bu kadar yakın olduğu bir başka dönem daha olmamıştır, ileride de olmayacaktır.
90`lı yıllardaki kendi pazar günlerimden bahsedecek olursam, şunları söyleyebilirim…
Sabahın köründe kalkıp Ninja Kaplumbağalar, arkasından Voltran`ı izlerdim.
Sonra bakkala gidip ekmek ve karton ev maketi veren gazetelerden alır, bütün gün evi uhu kokutarak onları yapmaya çalışırdım.
Bakkaldan eve dönene kadar neredeyse ekmeğin yarısını yerdim.
***
Pazar günleri kahvaltıları tabii ki çok özeldi. Yumurtalar yapılır, sucuklar kızartılırdı.
Kahvaltı devam ederken kapı çalar, genellikle gelen dayım ve yeğenlerim olurdu.
Masada uzun ve keyifli muhabbetler dönerken, biraz sonra dışarı çıkıp sokakta arkadaşlarımla buluşmayı düşünürdüm.
Misketlerim vardı… Gafçik, kemik, cam misketlerim.
Bazen yutar genelde yutulurdum.
9 aylık oynardık.
Tek kale ya da Japon kale maç yapardık. Neydi o Japon kale? Kaleler ufacık olur, penaltı geri geri gelerek topukla atılırdı.
Akşama kadar sokakta koşar, oynar, ezan okununca eve girerdim… Tabii ki istemeyerek.
Çünkü hemen eve girip yıkanmam gerekiyordu ve bundan nefret ederdim.
***
Tırnaklar kesilir, zorla duşa girerdim.
Pazar akşamları evde genelde patates yemeği olurdu. Bazen de nohut…
Ertesi gün okul olduğu için içimi bir huzursuzluk kaplar, resmen bunalıma girerdim. 
Bizimkiler dizisinin ve Pazar Sineması`nın jenerik müziği bana iyice pazartesiye yaklaşıldığını hissettirir, içimi daraltırdı.
Zaten bu daralma yaşanırken genelde acımasız anne ve baba beni yatağa gönderir, kendileri Linda Ronstadt ve Aaron Neville`nin beraber söyledikleri ‘All my life`  şarkısıyla başlayan sinema keyiflerini yaşarlardı.
Bense sinir ola ola yeni yıkanmış sabun kokulu çarşaflarda uykuya dalardım.
Genelde E.T. yaratığını düşünerek ve biraz da korkarak uyurdum.
Bir de babamın evde kabak tatlısı yapmak için salonda kabak kestiğini hatırlıyorum.
Hemen hemen hep aynı görüntü olurdu. Babam salonda kabakları keser ve kabuklarını incelterek tencereye dizerdi.
Annem ise üçlü koltuğa oturup  çantasını darmadağın boşaltmış içerisinden bir şeyler arıyor olurdu.
***
Babam KDV fişlerini masaya dökmüş, o sarı saman kağıtan yapılma zarfın üzerine hesap makinesiyle toplayarak yazardı.
Bu işlem genelde çok uzun sürerdi.
Akşama doğru ütü masası açılır gömlekler falan ütülenirdi. Merdaneli çamaşır makinesi vardı.
Çamaşırı yıkarken bütün evi dolaşır, kafasına göre gezerdi. Gezinirken de ‘Dıngıdı dıngıdı dııın dııın, Vıngıdı vıngıdı vıın vııın` şarkısını söylerdi.
Vim reklamında yukarıdan aşağı doğru inen, deri bileklikli, kıllı adam kolu vardı.
Bu sanırım Amonyaklı Sıvı Vim`di.
Futbol takımlarının oyuncularının resimlerinin yapıştırıldığı dergilerden vardı.
Pazar sabahı bakkala gittiğimde içerisinde hangi futbolcunun resminin olduğunu bilmediğim stikerlardan alırdım.
Ancak nedense içerisinden hep Trabzsonspor`lu Ünal çıkardı.
***
Pazar günleri kovboy filmeleri, 7`den 77`ye, Bir Kelime Bir İşlem ve Evet – Hayır`ı seyrederdik.
Commoder 64`üm vardı. Pazar günleri televizyona bağlayıp oyun oynardım.
Videoculardan kaset alınır, film izlenirdi.
Cızırtılı radyolardan maç dinlenirdi. Akşam spor stüdyosu olurdu.
Nasıl oluyorsa, evin camından baktığımda havanın renginden ortamın görüntüsünden günün pazar olduğu belli olurdu. Sokaklar boş olurdu.
Kızlar tek başına gezmek istemezdi. Eğer olur da bir kız tek başına bir yerden bir yere gitmek istese, kesin peşine biri takılırdı.
Fethiye Caddesi, Demiryolu gibi merkezi yerlerde bile in cin top oynardı.
İnlerin ve cinlerin maçlarında, genelde gol atan kaleye geçerdi. Ya da gol yiyen kaleden çıkardı.
Bazen kaleci olmamak için bilerek gol yenilirdi.
Genelde elektrikler kesilirdi. Mum yakılırdı. Elektriklerin kesilmesine üzülmüş gibi yapılsa da aslında içten içe sevinilirdi.
Elektrik geldiğinde ‘ohh be` denilip, ancak o büyülü ortamın bitiyor olmasına üzülünürdü.
***
Genelde sevimsiz bir yağmur yağardı.
Güneş açtığında da sevimsiz olurdu.
Enerjisi bitik bir gündü pazar, asla cumartesi gibi olamazdı. Keyifli yanları vardı elbet ama bir gün önce yaşanmış muhteşem bir cumartesiden sonra, olacak iş miydi?
Kara Şimşek vardı.
İşitme engellirler için haber bülteni vardı, mutlaka izlerdim. 
Yaz aylarında sokaklarda sünnet çocukları dolaşırdı.
Terli terli su içilirdi.
Günler daha uzun, hayat daha yavaştı.
Her şey bambaşkaydı.
Bir eski pazarları hatırlıyorum, bir de şimdi ki pazarlara bakıyorum...
Tek ortak noktaları ikisinin de cumartesiden sonra geliyor olması.

tolga.tamer@bizimkocaeli.com.tr